Mushby LogoMushby
Lejówka dymna (Clitocybe nebularis)

Lejówka dymna

Trujący

Clitocybe nebularis

Znany również jako: Lejkówka dymna, Kłębek dymny, Bedłka dymna

Masz zdjęcie? Rozpoznaj grzyby natychmiast w aplikacji Mushby

Otwórz aplikację

Opis

Lejówka dymna (Clitocybe nebularis) to pospolity grzyb blaszkowy, szeroko rozpowszechniony w lasach liściastych i iglastych Europy, Ameryki Północnej i Azji. Charakteryzuje się dużymi owocnikami o szarawym zabarwieniu i specyficznym, często opisywanym jako nieprzyjemny, zapachem. Jest to gatunek kontrowersyjny pod względem jadalności, przez wielu uważany za niejadalny lub warunkowo jadalny po odpowiedniej obróbce, ze względu na potencjalne wywoływanie dolegliwości żołądkowo-jelitowych u niektórych osób. W przeszłości była klasyfikowana do rodzaju Clitocybe, jednak badania filogenetyczne sugerują jej przynależność do rodzaju Lepista, choć nazwa Clitocybe nebularis jest nadal powszechnie używana.

Jak identyfikować

Kapelusz
Kapelusz o średnicy 5-20 cm, początkowo wypukły, później płaski, często z garbkiem na środku, a u starszych egzemplarzy wklęsły lub lejkowaty. Brzeg kapelusza podwinięty, później falisty. Powierzchnia gładka, matowa, sucha, w kolorze od szarego, szarobrązowego do dymnoszarego, często z jaśniejszym brzegiem. Może być lekko oszroniona.
Blaszki
Blaszki gęste, wąskie, zbiegające na trzon, początkowo białawe, kremowe, później żółtawe lub szarokremowe. Łatwo oddzielają się od miąższu kapelusza.
Trzon
Trzon o wysokości 5-15 cm i grubości 1-4 cm, cylindryczny, często zgrubiały u podstawy, pełny, włóknisty. Powierzchnia trzonu gładka lub lekko włóknista, barwy podobnej do kapelusza, ale jaśniejsza, często z białym nalotem u podstawy.
Miąższ
Miąższ gruby, biały, jędrny, niezmienny po przekrojeniu. Zapach charakterystyczny, silny, często opisywany jako nieprzyjemny, mączny, ziemisty, a nawet stęchły lub przypominający zapach sera pleśniowego. Smak łagodny, ale niektórzy odczuwają go jako gorzkawy lub cierpki.
Owocnik
Owocnik lejówki dymnej jest duży, mięsisty, o barwie od szarej do szarobrązowej, często z dymnym odcieniem. Występuje zazwyczaj w grupach, często tworząc tzw. czarcie kręgi.
Siedlisko
Saprotrof, rośnie na ziemi w lasach liściastych i iglastych, często w miejscach bogatych w próchnicę, na opadłych liściach, igliwiu, resztkach drewna. Preferuje gleby wapienne. Występuje pojedynczo lub w dużych grupach, często w czarcich kręgach.

Kluczowe fakty

  • Powierzchnia kapelusza: Gładka, matowa, sucha, lekko oszroniona
  • Forma wzrostu: Pojedynczo lub w grupach, często w czarcich kręgach
  • Odcisk zarodników: Biały do kremowego
  • Kolor ciała: Szary, szarobrązowy, dymnoszary
  • Zapach: Silny, mączny, ziemisty, stęchły, nieprzyjemny
  • Zmiana koloru po przecięciu: Nie zmienia koloru
  • Wysokość: 5-15 cm
  • Średnica kapelusza: 5-20 cm
  • Sposób odżywiania: Saprotroficzny

Trujący

Umiarkowana toksyczność

Lejówka dymna jest gatunkiem kontrowersyjnym pod względem jadalności. U wielu osób wywołuje dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. Objawy te mogą pojawić się nawet po ugotowaniu. Zawiera substancje, które mogą być drażniące dla układu pokarmowego. Niektórzy tolerują ją po długotrwałym gotowaniu i odlaniu pierwszej wody, jednak ze względu na ryzyko zatrucia, nie jest zalecana do spożycia, zwłaszcza dla osób wrażliwych lub początkujących grzybiarzy. W niektórych krajach jest uważana za niejadalną lub nawet lekko trującą. Zawsze należy zachować ostrożność i w razie wątpliwości zrezygnować ze spożycia.

Rodzaj toksyny: Nie zidentyfikowano jednej konkretnej toksyny, ale przypuszcza się, że zawiera substancje drażniące układ pokarmowy, takie jak związki terpenowe lub inne metabolity wtórne.Rodzaj reakcji: Dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha).

Szybkie sprawdzenie

  • Zapach: Silny, mączny, ziemisty, stęchły, nieprzyjemny
  • Owocowanie: Jesień (wrzesień-listopad)
  • Podłoże: Ziemia, ściółka leśna

Gdzie znaleźć

Lasy liściaste

Szczególnie pod bukami i dębami, w miejscach z grubą warstwą opadłych liści.

Lasy iglaste

Pod sosnami i świerkami, na ściółce iglastej, często w pobliżu mchu.

Parki i ogrody

W rzadkich przypadkach można ją znaleźć w starych parkach i zaniedbanych ogrodach, gdzie występuje odpowiednia warstwa próchnicy.

Wskazówki znajdowania

Okres występowania

Lejówka dymna owocuje od września do listopada, często aż do pierwszych przymrozków.

Charakterystyczny zapach

Silny, specyficzny zapach jest kluczową cechą identyfikacyjną, pomagającą odróżnić ją od innych gatunków.

Występowanie w grupach

Często rośnie w dużych skupiskach lub czarcich kręgach, co ułatwia jej znalezienie.

Podobne gatunki

Gąska szara

grzyb z rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)

Znany również jako: Tricholoma portentosum

Lejówka szarawa

grzyb z rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)

Znany również jako: Clitocybe odora

Lejówka liściowa

grzyb z rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)

Znany również jako: Clitocybe phyllophila

Klasyfikacja naukowa

Typ
Basidiomycota
Klasa
Agaricomycetes
Rząd
Agaricales
Rodzina
Tricholomataceae
Rodzaj
Clitocybe (lub Lepista)

Poznaj Lejówka dymna

Rozpoznawaj grzyby wszędzie

Bezpłatnie na iOS, Android i w sieci. Rozpoznawanie po zdjęciu, pełna baza danych i Twoja osobista kolekcja.

Otwórz w aplikacji