Boczniak mikołajkowy

Opis

Pleurotus eryngii, powszechnie znany jako boczniak mikołajkowy, to jadalny grzyb należący do rodziny boczniakowatych (Pleurotaceae). Charakteryzuje się grubym, mięsistym trzonem i stosunkowo małym kapeluszem. Jest ceniony w kuchni ze względu na swoją jędrną teksturę i umami smak. W przeciwieństwie do innych boczniaków, które rosną na drewnie, P. eryngii jest grzybem saprotroficznym, rosnącym na korzeniach roślin z rodziny selerowatych (Apiaceae), zwłaszcza mikołajka polnego (Eryngium campestre), stąd jego nazwa gatunkowa.

Jak identyfikować

Kapelusz

Kapelusz ma średnicę od 3 do 12 cm, początkowo jest wypukły, później staje się płaski, a u starszych okazów często lekko wklęsły lub falisty. Brzeg kapelusza jest podwinięty u młodych grzybów, później prostuje się. Powierzchnia kapelusza jest gładka, matowa, o barwie od kremowej, beżowej, przez szarobrązową, do ciemnobrązowej, często z jaśniejszym brzegiem. Może być lekko lepki w wilgotnych warunkach.

Blaszki

Blaszki są gęste, zbiegające na trzon, o barwie od białej do kremowej, czasem z różowawym odcieniem u starszych okazów. Często rozwidlają się przy trzonie. U młodych grzybów są zakryte przez kapelusz, później stają się widoczne.

Trzon

Trzon jest bardzo charakterystyczny: gruby, cylindryczny lub maczugowaty, często zwężający się ku podstawie, o wysokości od 4 do 15 cm i średnicy od 1 do 4 cm. Jest pełny, jędrny, biały lub kremowy, gładki, często z delikatnymi podłużnymi włókienkami. Może być centralny lub ekscentryczny w stosunku do kapelusza, w zależności od warunków wzrostu.

Miąższ

Miąższ jest biały, gruby, jędrny i mięsisty, szczególnie w trzonie. Ma przyjemny, łagodny smak i delikatny grzybowy zapach. Nie zmienia barwy po uszkodzeniu.

Owocnik

Owocnik boczniaka mikołajkowego jest zazwyczaj pojedynczy lub rośnie w małych grupach. Składa się z wyraźnego kapelusza i grubego, centralnego lub ekscentrycznego trzonu. Cały grzyb jest mięsisty i jędrny.

Siedlisko

Boczniak mikołajkowy jest grzybem saprotroficznym, rosnącym na obumarłych korzeniach roślin z rodziny selerowatych (Apiaceae), zwłaszcza mikołajka polnego (Eryngium campestre), ale także innych gatunków z rodzaju Eryngium, a rzadziej na korzeniach innych roślin zielnych. Występuje na suchych, trawiastych terenach, pastwiskach, nieużytkach, często w miejscach nasłonecznionych.

Kluczowe fakty

• Powierzchnia kapelusza: Gładka, matowa
• Forma wzrostu: Pojedynczo lub w małych grupach
• Odcisk zarodników: Biały do liliowo-szarego
• Kolor ciała: Kapelusz: kremowy, beżowy, szarobrązowy; Trzon: biały, kremowy
• Zapach: Łagodny, grzybowy
• Zmiana koloru po przecięciu: Nie zmienia barwy
• Wysokość: 4-15 cm
• Średnica kapelusza: 3-12 cm
• Sposób odżywiania: Saprotroficzny

Szybkie sprawdzenie

• Zapach: Łagodny, grzybowy
• Owocowanie: Pojedynczo lub w małych grupach
• Podłoże: Korzenie roślin z rodziny selerowatych (Apiaceae)

Gdzie znaleźć

Wskazówki znajdowania

Podobne gatunki

Klasyfikacja naukowa

Typ

Basidiomycota

Klasa

Agaricomycetes

Rząd

Agaricales

Rodzina

Pleurotaceae

Rodzaj

Pleurotus

Informacje o przechowywaniu

• Max temperatura: 4°C
• Czas zamrażania: 6 miesięcy
• Min temperatura: 0°C
• Chłodzenie: 7 dni

Jak czyścić

Boczniaki mikołajkowe są stosunkowo czyste. Zazwyczaj wystarczy delikatnie oczyścić je suchą szczoteczką lub wilgotną ściereczką z resztek ziemi i ściółki. Nie zaleca się mycia pod bieżącą wodą, ponieważ mogą nasiąknąć wodą i stracić jędrność. W razie potrzeby można szybko opłukać i natychmiast osuszyć.

Poznaj Boczniak mikołajkowy